Barışın asıl düşmanlarına karşı

Stuttgart'ta “Uluslararası Güvenlik ve Destek Gücü (ISAF)” isimli işgal ordularının Afganistan’daki sorunların azalmasına değil artmasına neden olduğu vurgulandı

Eylül de ikiz kulelerin vurulmasını bahane ederek Afganistan’ı işgal eden, “terörün kökünü kazıyacağız”, “Afgan halkını ve kadınlarını Talibandan kurtaracağız” denilmesine karşın yedi yıldır görüldü ki emperyalistlerin demokrasi ve barış diye bir dertleri yok. Onların asıl amacı girdikleri yerlere yerleşmek ve yaratılan tüm değerleri sömürmektir. Kendi aralarındaki rekabette birbirlerine üstünlük sağlamaktır.
Teknolojideki her ilerleme emperyalist ülkelerin iştahını kabartmakta ve kendilerine yeni alanlar aramalarına neden olmaktadır. Ne ki bu çelişki henüz emekçilerin büyük bir kesimince bilinmemekte. Bu ve benzeri onlarca sebepten ötürüde de emperyalistler savaş arabalarını oradan oraya sürmekteler.
Emperyalistlerin bütün ayak oyunlarına rağmen  savaşa karşı tepkiler artarak devam ediyor. Stuttgart ve Berlin de gerçekleşen ve binlerce işçi ve emekçinin katıldığı eylemler birer örnektir. Daha önceleri düzenlenen eylemlerden daha fazla bir katılım ve canlılığın görülmesi yürüyüşlerin en güzel yanı olmuştur. İşçi ve emekçilerin içinde, yaşam ve gelecekle sıkı sıkıya bağlı sorunlarla bütünleşmiş bir barış mücadelesi gerçek manada anlamını bulup kitleselleşmesini beraberinde getirecektir. Stuttgart ve Berlin yürüyüşünde DİDF gençliğinin taşıdığı pankartlar ve yürüyüş boyunca haykırdığı sloganlar bunun için diğer katılımcılar ve çevrede izleyenlerin ilgisini çekmiştir. Bilmeliyiz ki barışın asıl düşmanları ve de yaratıcıları baskı ve sömürü ortadan kaldırılıncaya kadar, barış çığlığı dünyanın her yanında çınlayıp duracaktır.

İÇERDEN KUMANDAN

ERKAN GOLOĞLU

YAŞAM / 04/10/2008

Çarşaf getir...

 

 

“Çarşaf getir giyeyim, Baykal’a görüneyim Şu medyanın önünde, CHP’ye gireyim
Çarşafa bürünürsün, partide görünürsün,
Altıoklu rozetle, ne de ‘laik’ görünürsün”
CHP lideri Deniz Baykal’ın çarşaflı hanımları CHP rozeti takarak partiye kaydetmesi karşısında Rıfat Yörük dayanamamış, “Karpuz getir yiyeyim” türküsünü yukarıdaki şekilde yeniden düzenlemiş...
Olay karşısında etkilenmemek olası değil!
Deniz Baykal olaya edebi bir açıklama getirmeyi de ihmal etmemiş...
- Örtülü kadınlar zincirlerini kırıyor, diyor Fikret Bila’ya dün...
Doktor Seda Türköz soruyor:
- Kadınlar örtünme ile ilgili zincirlerini Mustafa Kemal’in devrimleri ile kırmadılar mı? MSP, Refah, Fazilet, AKP kadınları tekrar zincirlemeye çalışıyor diye isyan etmiyor muyuz? Şimdi bu ne lahana turşusu?
Baykal, “CHP’nin ilkelerini, değerlerini içine sindiren herkes, giyim kuşamı ne olursa olsun CHP’de siyaset yapma hakkına sahiptir” diyor...
Ne güzel... Peki yarın AKP kalksa da:
- Öyleyse gelin milletvekili ve memurlara yönelik türban ve çarşaf yasağını birlikte kaldıralım, derse ne yanıt verecekler?
* * *
Yerel seçimlere 4.5 ay kaldı. CHP yatıyor. Belediye başkan adayları 20 Aralık’taki program kurultayından sonra açıklanacakmış. Yani, seçime 3 ay kala... Bu kadarcık sürede adaylar ekip oluşturacaklar da, yerel projeler  hazırlayacaklar da, halka anlatacaklar da, oy toplayacaklar öyle mi? Yoksa anlatacak bir şeyleri olmadığından mı umudu çarşafa bağladılar? Eğer öyleyse çarşaflama kaçınılmaz...

 

Erdoğan talimat vermiş, Washington’da 20 milyon dolarlık cami yaptırıyormuşuz.
İyi fikir... IMF ile görüşmeleri artık orada yapar, sadakamızı alırız...
Haldun Ertem

 

Ahmet niye Türk?
DTP Genel Başkanı Kürt kökenli Ahmet Türk’ün soyadı neden Türk’tür? Nagehan Alçı bu hafta Akşam’daki röportajında Ahmet Türk’ün soyadının öyküsünü de kendi ağzından aktarıyor.. Özetle.. Ahmet Türk’ün babası Hacı Sinan, bir oduncuymuş... Aşiret reisi Hüseyin Kenco, ölmeden tüm mal varlığını Hacı Sinan’a bırakmaya karar verir.. Ama bir şartı vardır; büyük kızı Türkiye ile evlenmesi... Hacı Sinan bu şartı kabul eder. Türkiye ile evlenir. Soyadı kanunu çıktığında da Türk soyadını alır.  Böylece Ahmet Türk’ün annesinin adı Türkiye Türk olur... Ahmet’in adı da Ahmet Türk...

 

Kadıköy’de nikâh
Pazar akşamı Kadıköy Nikâh Dairesi’nde Kanal 24 spikeri Seda Selek ile TGRT spikeri Tunç Arslanalp’ın nikâhında bulunduk. Yenilenen Kadıköy Nikâh Dairesi, temiz, çağdaş, içaçıcı bir mekan haline getirilmiş. Nikâh memuresi Sevil Koçak hanım olağanüstü zarif ve espriliydi. Kimi birçok nikâh dairesini biliyoruz.. Nikâhlar birbiri üstüne geliyor, konuklar birbirine karışıyor, nikâh memuru ve yardımcıları dökülüyor, salon pis kokuyor... Kadıköy Nikâh Dairesi’nin diğerlerine örnek olmasını diliyoruz... Arslanalp çiftine  mutluluk diliyoruz...

 

Atatürk’le savaş
Kadıköy’deki bir ilköğretim okulunda 14 Kasım 2008 tarihinde yapılan seviye belirleme sınavında, Sosyal Bilgiler Testi’ndeki (A kitapçığı) 11. soru şöyle bir metinle başlıyor:
“Mondros Ateşkes Antlaşması’ndan sonra İngilizler Samsun’u işgal etti. Samsun halkının işgali kabullenmeyip düşmanla savaşması üzerine Osmanlı Padişahı Vahdettin, Mustafa Kemal Paşa’yı Samsun’a gönderdi. Ondan, halkın işgale karşı koymasını, işgali engellemesini istedi. Mustafa Kemal Samsun’a çıktığı gün Ulusal Mücadele’yi başlattı. Halkı, bağımsızlık düşüncesi etrafında birleştirerek düşmanla savaşılmasını sağladı.”
Sınavda bu metin verildikten sonra metne göre sorular soruluyor...
Görülüyor ki, Atatürk’e karşı yürütülen psikolojik savaşta hayli mesafe alınmış...
Malum... Vahdettincilere göre Atatürk’ü Samsun’a Vahdettin göndermiştir! Bu yalan son görüşmede Vahdettin’in Mustafa Kemal’e söylediği şu sözlere dayandırırlar:
“ Paşa, Paşa! Şimdiye kadar devlete çok hizmet ettin. Bunların hepsi artık bu kitaba girmiştir, tarihe geçmiştir. Bunları unutun, asıl şimdi yapacağın hizmet hepsinden mühim olabilir. Paşa, Paşa, devleti kurtarabilirsin!”
Vahdettin’in böyle konuştuğunu bizzat Atatürk söyler. Ama Atatürk’ün sözlerinin devamı vardır. Der ki:
“Bu son sözlerden hayrete düştüm. Acaba Vahdettin benimle samimi mi konuşuyor?... Çok iyi anladığım, veliahtlığında, padişahlığında bütün his ve fikirlerini, eğilimlerini, sahtekârlıklarını tanıdığım adamdan nasıl yüksek ve asil bir hareket bekleyebilirdim? Memleketi kurtarmak lazımdır; istersem bunu yapabilirmişim. Nasıl? Hemen hüküm verdim: Vahdettin demek istiyor ki, hiçbir kuvvetimiz yoktur. Tek dayanağımız İstanbul’a hâkim olanların siyasetine uymaktır. Benim memuriyetim, onların şikâyet ettikleri meseleleri halletmektir. Eğer onları memnun edebilirsem, memleketi ve halkı bu siyasetin doğru olduğuna inandırabilirsem ve bu siyasete karşı gelen Türkleri yola getirirsem, Vahdettin’in arzularını yerine getirmiş olacaktım.” (Atatürk’ün Bütün Eserleri C.3 s.99) Nitekim Atatürk’ü Samsun’a ayak bastıktan üç hafta sonra geri çağıran da, idam kararını onaylayan da, İngilizlere ülkeyi peşkeş çeken de aynı kişi, yani Vahdettin’dir.
Ne var ki Ata’nın sözlerinin ikinci kısmı kasten hep ıskalanır... Büyük yalan sürdürülür...

 

 

Kim korkar herkesten?

Bir akşam bizim lisenin son sınıf öğrencileri okulun “seyahat kulübüne” ait cipini çalıp devirmişler.

Gecenin geç bir saatinde okulun müdürü Mr. Bull bütün yatılıları arka bahçeye toplayıp bir konuşma yaptı.

Konuşmasına, “insanlar ikiye ayrılır” diye başladı, “bildiğimiz normal insanlar ve öğrenciler”.

Çok gülmüştüm.

Bu “ikiye ayrılır” tanımlamasını da sonra her eğlenmek istediğimde kullanmıştım.

Dün bir haber yayınladık.

Dengir Mir Mehmet Fırat’ın ortağı gazeteyi arayıp “derdini” anlattı.

Onun sözlerini yayınlayınca birçok dostumuz bizi aradı, “sizi herkes AKP’li sanıyor, şimdi daha çok inanacaklar” dediler.

O zaman Mr. Bull aklıma geldi.

“İnsanlar ikiye ayrılır, bildiğimiz normal insanlar ve herkes ne der diye aldırmayanlar.”

Biliyorum, herkes, “herkes ne der” diye düşünür.

Belki de “herkesin” ortak özelliği budur.

Herkes, herkesten korkar.

Bir lanet gibidir bu laf, insanlar tutulup kalırlar bu laf karşısında.

“Herkes ne der?”

Kibrimi affedin ama biz bu laftan hiç hoşlanmayız.

Bir adam bize derdini anlatmış, haklı gözüküyor.

Biz onun dediklerini yazarız.

İnsanları koruyabilmek için gazete çıkartıyoruz.

Kim oldukları hiç önemli değil.

Emin olun, kimin ne dediği de önemli değil.

Doğru olduğuna inandığımız sürece biz her haberi koyarız bu gazeteye.

Ha, onun aksini söyleyip kanıtlayan olursa onu da koyarız, onu söyleyenin de kim olduğu önemli değil.

“Herkes ne diyecek” diye düşünenler pek bir şey yapamazlar.

Ne kimseyi koruyabilirler, ne de kimseye bir hayırları olur.

Herkesten korkarlar.

Ve, “herkes” olurlar.

Biz “herkes” olmak istemiyoruz.

“Herkes ne der” lafından korkmak da istemiyoruz.

Sevmiyoruz böyle korkuları.

Yıllarca önce çok sevdiğim biri vardı.

Bana hep aynı soruyu sorardı.

“Herkes bana deli dese, doktorlar deli olduğumu söylese, beni bir hastaneye kapatsalar ve ben sana deli olmadığımı söylesem, bana inanır mısın?”

Herkes “deli olduğunu” söylese ve o “ben deli değilim” dese...

İnanır mısınız?

İnanırsanız “herkes” ne der sonra?

Ben inanırım.

Çünkü çok basit bir soru takılır aklıma.

“Ya deli değilse... Ve güvendiği tek insan da ona inanmazsa, onu kim kurtaracak?”

Size sığınan birini korumak önemlidir.

Hatta bana sorarsanız, kendinizi korumaktan daha önemlidir.

Koruyabileceğiniz biri varsa, siz “herkes ne der” diye düşünüp korkar ve kendinizi korumaya çalışırsanız, benim gözümde bir alçaktan başka bir şey olmazsınız.

Boş verin “herkes” ne derse desin.

Bazen sizin ne dediğiniz, “herkesin” ne dediğinden daha önemlidir.

İmkânınız varken birini korumazsanız, bunu kimse bilmediğinden, kimse sizin için “bir şey” demez.

Ama kendiniz bilirsiniz.

Korktuğunuzu bilirsiniz.

“Herkes ne der” diye düşündüğünüzü bilirsiniz.

Size güvenen birini, kendinizi korumak için sattığınızı bilirsiniz.

Bunun utancı, herkesin ne dediğinden daha ağır bir yüktür insana.

Herkes korkar herkesten.

Peki, “herkes” olmayı bu kadar istiyor musunuz?

Neredeyse bütün hayatınız “herkesten ne kadar farklı olduğunuzu” anlatmakla geçiyor.

Ama hiç kimseye söylemeseniz bile “herkes ne der” diye içinizden geçirdiğiniz anda, o hiç de benzemek istemediğiniz “herkesin” parçası oluveriyorsunuz.

Sürülere katılmak rahattır, ezberlenmiş ortak klişeleri tekrarlamak rahattır, “herkesin” beğeneceği lafları söylemek rahattır, “herkesin” kızdığına onlarla birlikte kızmak, “herkesin” sevdiğini onlarla birlikte sevmek rahattır, kolay kahramanlıklar, kolay muhalefetler rahattır.

Ezberlenmiş lafların, ezberlenmiş davranışların içine girer sürünüzle birlikte yatarsınız.

Herkes olursunuz.

“Herkes” kimlerden oluşur, biliyor musunuz?

“Hiç kimse”lerden oluşur.

Herkesin parçası bir hiç kimse olursunuz.

Herkesin “deli” dediği biri size sığınır ve “ben deli değilim” derse, onu korumaz, korkar kaçarsınız.

Herkes olmayı sevmiyoruz... Hiç kimse olmayı da sevmiyoruz.

Buraya, bu gazeteye sığınan herkesi, haklı olduğuna inandığımız sürece koruruz.

“Herkes ne der?”

Bundan mı korkuyorsunuz?

Korkmayın, bırakın ne derlerse desinler, birini savunduğunuzda artık “herkes” olmaktan çıkar ve “herkesin” ne dediğine aldırmazsınız.

Taraf Gazetesi, 30 Eylül Salı